Deportes | Reportaxes

Arredor do CEIP Rosalía de Castro, o proxecto medra como unha iniciativa sen ánimo de lucro na que o deporte funciona tamén como espazo de confianza, convivencia e aprendizaxe

Imaxes de Esther Alonso y Rubén Romeral

Antes de falar de goles, resultados ou competicións, na Escuela de Fútbol Zénit prefiren falar dun paso previo: o de entrar por primeira vez nun campo sen medo. Para moitas nenas e mozas, ese xesto non sempre é doado. Algunhas pensan que xa é tarde para empezar, outras cren que non teñen nivel suficiente e outras simplemente non atoparon ata agora un espazo no que sentirse cómodas.

Nesa realidade naceu este proxecto coruñés, unha escola deportiva sen ánimo de lucro que busca abrir unha porta ao fútbol feminino desde a proximidade, o coidado e a formación. 'Viamos que moitas nenas e mozas querían xogar, pero non sempre atopaban un lugar onde empezar desde cero sentíndose cómodas, acompañadas e sen medo a equivocarse', explican desde a entidade.

A idea non é só ensinar a xogar ao fútbol. Zénit quere construír un lugar no que aprender, competir e formar parte dun grupo sexa tan importante como gañar un partido. Detrás da escola hai persoas vinculadas ao fútbol base e ao traballo con nenos, nenas e xente nova, cunha visión clara: o deporte tamén educa, tamén acompaña e tamén pode axudar a medrar fóra do campo.

O proxecto ten unha ligazón moi estreita co CEIP Rosalía de Castro, centro no que estudan moitos dos nenos e nenas que forman parte da escola. O colexio cedeu as súas instalacións e apoiou a iniciativa desde o principio, un respaldo que para el club ten un valor especial. 'Para nós ten moito valor poder construír unha escola de fútbol vinculada a un entorno educativo público e próximo, onde deporte, formación e convivencia poidan ir da man', sinalan.

Ese vínculo co centro educativo dá personalidade á escola. Non é un proxecto afastado das familias nin da vida diaria dos nenos e nenas, senón unha proposta que nace nun espazo coñecido, próximo e compartido. O campo convértese así nunha continuación dese entorno no que se aprende a convivir, a respectar, a axudar e a asumir responsabilidades.

Actualmente, a Escuela de Fútbol Zénit conta con equipos de base en categoría alevín e infantil, ademais dun sénior feminino. Os adestramentos desenvólvense no CEIP Rosalía de Castro, con sesións para o alevín os mércores e venres ás 18.00 horas, para o infantil os martes e xoves ás 18.00 horas e para o sénior feminino os martes, mércores e venres ás 19.30 horas.

Unha das mensaxes que máis queren transmitir é que non fai falta experiencia previa. A escola está aberta a xogadoras que xa competiron, pero tamén a aquelas que nunca xogaron nun equipo e queren probar por primeira vez. 'O máis importante son as ganas de aprender, adestrar e formar parte do grupo', resumen desde la escuela.

Esa idea é especialmente importante no fútbol feminino de base. Aínda hai rapazas que se frean antes de empezar porque pensan que outras levan moita vantaxe ou porque non se ven preparadas. A resposta da escola é ofrecer un espazo no que o erro non se castigue, senón que forme parte do proceso. Aprender a fallar, a volver intentalo e a gañar confianza tamén é parte do adestramento.

A filosofía do club baséase nunha aprendizaxe progresiva. O traballo técnico importa, pero non se entende de maneira illada. A escola busca que as xogadoras comprendan o xogo, tomen decisións, melloren individualmente e entendan o valor do colectivo. 'Intentamos que as xogadoras aprendan sen medo ao erro e comprendan o fútbol desde a toma de decisións, o xogo e o traballo colectivo', explican.

Ese coidado do proceso convive coa esixencia. En Zénit queren que as xogadoras entrenen con compromiso e aprendan a competir, pero sen perder o ambiente próximo que consideran fundamental. O obxectivo é que cada nena ou moza sinta que ten un lugar, que se lle escoita e que forma parte de algo que vai máis alá dun equipo.

'Moitas veces o que máis recorda unha xogadora non é un resultado concreto, senón como se sentiu co grupo', apuntan desde a escola. Esa frase resume a importancia que lle dan á convivencia. O compañeirismo, o respecto, a constancia, a humildade e a responsabilidade trabállanse no día a día, nos adestramentos, nos partidos e tamén nos momentos nos que toca apoiar a unha compañeira tras un erro.

Un dos aspectos máis especiais do proxecto é que algunhas xogadoras do equipo feminino colaboran nos adestramentos das categorías de base, nas que conviven nenos e nenas. Esa presenza crea referentes próximos. As máis pequenas non ven o fútbol feminino como algo afastado, senón encarnado en xogadoras que adestran no mesmo espazo e que tamén forman parte da escola.

Para as xogadoras que colaboran cos equipos de base, esa responsabilidade tamén é unha forma de crecer. Aprenden a explicar, acompañar e transmitir o que saben. Ao mesmo tempo, os nenos e nenas que empezan atopan nelas unha referencia próxima, natural e posible.

A última tempada deixou un balance de aprendizaxe para a entidade. Para varias xogadoras do sénior feminino e para boa parte dos nenos e nenas dos equipos alevín e infantil, competir en liga foi unha primeira experiencia real. Houbo nervios, dificultades e erros, pero tamén evolución, confianza e unha mellor comprensión do xogo.

O reto agora pasa por consolidar o camiño iniciado. O club quere seguir reforzando o fútbol feminino, afianzar os grupos existentes e continuar medrando nas categorías de formación. Non se trata só de sumar equipos, senón de manter unha identidade recoñecible: a dun espazo serio, próximo e formativo no que as familias saiban que os seus fillos e fillas poden aprender nun entorno coidado.

Desde a escola son conscientes de que os proxectos pequenos precisan tempo, continuidade e apoio. Tamén saben que aínda queda traballo para que máis nenas se animen a probar. Por iso, a súa mensaxe é directa: 'Non fai falta ter experiencia para dar o paso. O importante é atreverse, probar e gozar do proceso'.

Nesa frase está boa parte da esencia de Zénit. Unha escola que non quere que o fútbol sexa unha porta pechada para quen chega tarde, para quen empeza de cero ou para quen aínda dubida. Un proxecto que quere demostrar que, ás veces, o primeiro gran triunfo é simplemente atreverse a entrar no campo.