Móbiles e tablets poden axudar na rehabilitación de menores con parálise cerebral
Un xogo nunha tableta, unha aplicación no móbil ou unha videoconsola poden parecer simples momentos de lecer. Con todo, para nenos e nenas con parálise cerebral unilateral tamén poden converterse nunha oportunidade para practicar movementos, gañar autonomía e incorporar con máis naturalidade a man afectada nas súas actividades diarias.
Ese é o punto de partida dun estudo internacional no que participaron investigadoras do CICA da Universidade da Coruña. O traballo analiza como menores de entre 3 e 7 anos con parálise cerebral unilateral utilizan a tecnoloxía no fogar e que opinión teñen as súas familias sobre o papel destes dispositivos na vida cotiá.
A investigación, publicada na revista Disability and Rehabilitation: Assistive Technology, recolle experiencias de familias de diferentes comunidades autónomas españolas. Os resultados amosan que a tecnoloxía pode ter un efecto especialmente valioso cando esperta interese nos menores. Ao estar concentrados nun xogo, nunha aplicación ou nunha actividade dixital que lles resulta divertida, moitos nenos e nenas tenden a empregar as dúas mans de forma máis espontánea.
A clave está na motivación. Fronte a exercicios que poden resultar repetitivos ou pouco atractivos, os dispositivos cotiáns ofrecen unha contorna máis próxima ao xogo. Iso favorece que os menores intenten tocar a pantalla, suxeitar o aparello, pulsar botóns ou realizar accións que requiren a participación das dúas mans. Dese modo, a man afectada pode integrarse con máis naturalidade en movementos habituais e non só en tarefas especificamente terapéuticas.
O estudo tamén deixa claro que non toda a tecnoloxía serve igual. Moitos dispositivos comerciais non están pensados para nenos e nenas con dificultades motoras. Pantallas demasiado sensibles, botóns pequenos ou accións que requiren moita precisión poden converter unha actividade motivadora nunha experiencia frustrante. Por iso, as familias participantes valoran especialmente aquelas ferramentas que permiten xogar, participar e practicar sen que os menores se sintan diferentes aos seus iguais.
As investigadoras sinalan que adaptar tecnoloxías xa presentes nos fogares podería axudar a complementar a rehabilitación tradicional. Non se trata de substituír o traballo dos profesionais, senón de aproveitar situacións naturais da vida diaria para reforzar o uso funcional da extremidade afectada. Para iso, o uso destes dispositivos debe estar supervisado, adaptado á idade de cada menor e axustado ás súas necesidades.
No estudo colaboraron a Manchester Metropolitan University, a Universidade de Castela-A Mancha, a Universidade Miguel Hernández e a Universidade da Coruña. Por parte do grupo NEUROCOM participaron a investigadora Verónica Robles García e a investigadora predoutoral Irene González Eiroa.