Un novo espazo efémero abre no Cantón Pequeno para reivindicar a Chelín e Diana Aitchison
A Coruña incorpora desde este venres 10 de abril un novo foco para a arte contemporánea no centro da cidade. O Cantón Pequeno suma un espazo de curta duración pensado para exposicións intensas e cunha identidade moi marcada, unha proposta que nace da man de ARTNARCHISTS e que aposta por autores con voz propia, afastados das modas e das fórmulas máis previsibles.
A estrea chega coa exposición dedicada a Chelín e Diana Aitchison, dous creadores separados por xeracións e traxectorias, pero unidos por unha mesma independencia de criterio. A mostra propón un diálogo entre o 'debuxo cirúrxico' atribuído á obra de Chelín e a figuración introspectiva que define o universo plástico de Aitchison, nun percorrido que reivindica a pintura, o debuxo e a gráfica como territorios de permanencia e pensamento.
No caso de Chelín, a exposición recupera a pegada dun artista coruñés discreto pero fundamental para entender unha parte da modernidade plástica local. Integrado en colectivos que dinamizaron a escena artística durante a Transición, o seu traballo mantivo sempre unha pulsión experimental e unha fidelidade radical ao proceso creativo. Fronte a el sitúase Diana Aitchison, artista escocesa afincada na cidade desde 1988, que foi consolidando unha linguaxe persoal onde a liña, a pegada e a materia ocupan un lugar central.
Máis alá da propia exhibición, a apertura tamén deixa unha lectura de cidade. O novo espazo efémero chega coa intención de activar o mapa cultural coruñés desde un formato pouco habitual, baseado na urxencia, na duración limitada e na experiencia directa coas obras. Nese sentido, ARTNARCHISTS non só celebra o primeiro aniversario de GURES Anarchy Lager, senón que converte esa efeméride nunha aposta por facer circular novas miradas e recuperar nomes con peso propio.
A inauguración terá lugar este venres ás 20.30 horas no número 25 do Cantón Pequeno, e a mostra permanecerá aberta ata o 25 de abril. Durante dúas semanas, A Coruña gaña así un refuxio temporal para a creación contemporánea e unha exposición pensada para mirar con calma a dous artistas que nunca necesitaron seguir o ronsel alleo para construír unha obra sólida.