Opinión: Día Mundial da Poesía 2026
Por Julia Mª Dopico Vale e Piñeiro
O 21 de marzo celébrase o Día Mundial da Poesía, a arte que, segundo a R.A.E., consiste en “compoñer obras en prosa ou verso co fin de crear beleza”, ou para os gregos é a mesma “creación”, sendo Calíope –“a da bela voz”– a súa principal musa entre a xerarquía das fillas de Zeus, ou para Bécquer, por exemplo, “poesía es ti”, e así debe ser, aínda que algúns non teñamos a pupila azulada e mariña… Sexa como sexa, a poesía, e na súa expresión máis sublimada a lírica, que expresa o “eu íntimo” como facía Safo, de Mitilene, está estreitamente vinculada á música ou é música en si mesma, xa que a “palabra falada” é a base da “palabra cantada”, sendo os seres humanos quen desenvolvemos esta forma de comunicación tan intensa e precisa.
Un agasallo de Thoth que nos concede a potestade de designar cada cousa polo seu nome e, por tanto, de facer eterno aquilo que se escribe. A melodía, a sucesión ordenada de alturas de sons, esta “voz cantada”, convértese así na alma da poesía e da música e, ao mesmo tempo, na forma máis universal de comunicación entre nós sen que poida ser desbancada por ningún outro “invento”. “A melodía será eterna, como o mar, como a auga, como a noite, como unha flor. Sempre distinta, sempre nova, pero sempre ela mesma para expresar o sentimento da música, para cantar a efusión dos nosos corazóns” –Antón García Abril, compositor e Mestre–. Toda a obra de Mozart é unha canción –a de todos, realmente, pero Mozart é… “o Divino”–; Puccini afirma que “ningunha música podería existir sen melodía”; Wagner que “a melodía vén de Deus e o resto do noso cerebro”, e máis aló dos clásicos, outros Mestres da canción como Atahualpa Yupanki, este indio solemne, poderoso e solitario, contanos: “A guitarra antes de ser instrumento foi árbore e nel cantaban os paxaros. A madeira sabía de música moito antes de ser instrumento”. Si. Como as caracoas, que gardan o rumor perpetuo das augas oceánicas verténdoo nos nosos oídos… Cantas veces nos irmandamos con tantas melodías?; Por que nos conmoven?; Como se fan nosas se non nos pertencen?…
Quizais teñamos que remontarnos ao lonxano mundo de Thoth, conducíndonos a súa palabra cara a cada Ítaca e deter un intre nos emporios de Fenicia, e proseguir cara a outros portos, pode que antes nunca vistos, pero perfumados, seguramente, de xasmíns e de romeiro –só romeiro–.