'O principal é a formación dos rapaces': así medrou o Club de Remo do Mandeo
O Club de Remo do Mandeo leva dez anos abrindo camiño en Bergondo. Naceu a finais de 2015 coa intención de devolver o remo olímpico a unha zona na que este deporte perdera peso tras a desaparición da actividade que existía en Sada. O punto de partida foi sinxelo: aproveitar o potencial do río Mandeo e ofrecerlle á xente nova da contorna unha práctica deportiva que volvese conectar o municipio coa auga. Aquel primeiro impulso, pensado case como unha experiencia para comprobar se prendía entre os rapaces, acabou converténdose nun proxecto sólido e recoñecible.
O crecemento foi rápido. Nos primeiros anos do club xa había 34 rapaces adestrando, unha cifra que axuda a entender ata que punto había espazo para unha iniciativa así en Bergondo e arredores. O Mandeo ocupou ese oco cunha proposta de base, moi centrada na aprendizaxe, no traballo diario e na construción dun grupo estable. Máis ca unha escola pensada para competir desde o primeiro día, o club foi asentándose como un lugar no que aprender a remar e, ao mesmo tempo, medrar dentro dun equipo.
Esa identidade segue sendo hoxe a súa principal carta de presentación. O club resume a súa filosofía nunha frase que tamén explica boa parte do que construíu nesta década: 'O principal é a formación dos rapaces'. A partir de aí, todo encaixa. A competición ten peso, pero non como un fin en si mesmo, senón como unha ferramenta para educar en disciplina, constancia, responsabilidade e compañeirismo. O obxectivo non é só preparar remeiros, senón tamén formar mozos capaces de asumir rutinas, coidar o material e entender que o colectivo está por riba do individual.
Nesa maneira de traballar hai unha parte moi visible e outra moito máis silenciosa. A visible son as regatas, os campionatos e os podios. A silenciosa é a que sostén todo o demais: os adestramentos, a técnica, a rutina, o compromiso e a esixencia diaria. No Mandeo defenden que 'a competición é unha ferramenta', e iso tradúcese nun modelo no que cada deportista aprende que remar ben tamén significa colaborar, cumprir e estar pendente dos demais. Esa cultura de club, moi marcada, é unha das razóns polas que a entidade presume de ter un grupo pequeno, pero moi unido.
Os resultados chegaron cedo e foron confirmando que o proxecto ía en serio. A primeira medalla do Campionato de España chegou xa en 2016, apenas un ano despois do nacemento da entidade. A partir de aí, o club foi gañando presenza no panorama estatal ata asinar en 2019 un dos capítulos máis destacados da súa historia, con oito medallas no Campionato de España, cinco delas de ouro. No balance global da súa traxectoria, o Mandeo supera xa as 20 medallas nacionais e conseguiu que seis dos seus deportistas fosen convocados co equipo nacional. Para un club pequeno, son cifras que falan por si soas.
Ese salto competitivo non se entende sen mirar ao río. O club atopou no seu propio escenario natural unha das claves do crecemento. O tramo no que adestra permite sesións longas, continuas e moi útiles tanto para a técnica como para a preparación física. Noutros lugares, os remeiros teñen que interromper constantemente as series para virar. Aquí, pola contra, poden encadear esforzos longos e sostidos, algo esencial nun deporte que esixe moita precisión e unha gran base aeróbica. Esa vantaxe, unida ao traballo individualizado que favorecen os grupos reducidos, axuda a explicar por que o club foi capaz de sacar rendementos tan altos.
O método tamén se percibe na maneira de planificar a canteira. O Mandeo non vive obsesionado coa présa nin cos resultados inmediatos. A súa aposta pasa por construír unha base sólida, especialmente nas categorías máis novas, para que os rapaces aprendan a remar ben, a adestrar ben e a competir ben antes de dar o salto a obxectivos maiores. Esa paciencia formativa é outra das marcas da casa. Nun deporte no que a técnica pesa tanto como a forza, o club leva anos priorizando a aprendizaxe sobre o atallo.
Ao mesmo tempo, o presente deportivo deixa motivos para o optimismo. O club segue traballando con remeiros e remeiras con proxección, con categorías de base que apuntan alto e cunha estrutura que, malia as limitacións, mantén viva a ambición competitiva. Hai infantís, cadetes e xuvenís cun bo percorrido por diante, e a sensación dentro do proxecto é que aínda hai marxe para seguir medrando. O Mandeo chega a este momento coa experiencia acumulada dunha década e cun modelo xa moi definido, algo especialmente valioso nunha entidade destas dimensións.
A parte máis complexa da súa realidade actual está nas condicións materiais coas que ten que traballar. O club mantén a actividade sen unha base estable, cunha loxística moito máis esixente e coas embarcacións gardadas á intemperie. Iso complica a conservación do material, obriga a unha organización máis ríxida dos adestramentos e tamén limita a capacidade para incorporar novos nenos e nenas á práctica do remo. Non é unha cuestión menor. Nun proxecto tan dependente do día a día e da formación de base, dispoñer dun espazo axeitado non é un luxo, senón unha necesidade para consolidar todo o que xa está construído. O reto agora pasa por darlle continuidade ao proxecto e evitar que as limitacións actuais freen un traballo que leva tempo dando resultados.
